يكى آنكه خوف و رجائش مساوى باشد كه در كفّه ترازو هيچكدام بر ديگرى ترجيح نداشته باشد ديگر اخبارى كه بايد رجاء آن بيش از خوف باشد و جميع بين اين دو دسته امريست بسيار مشكل و وجوهى گفتهاند لكن آنچه به نظر ميرسد اينكه دو نظر است بنده نظر به خود و اعمال خود كند بايد مساوى باشد نه مأيوس از رحمت و نه اطمينان به آن و اگر نظر بخداى خود كند البته رجائش بيشتر بايد باشد از خوف او و قسم سيّم بكاء در مقابل عظمت و كبريايى الهى و حقارت و صغارت خود كه بكاء انبياء و ائمه از اين باب بوده .
وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً
هر چه انسان معرفتش به خدا و دين بيشتر باشد خشوع آن قلبا و خضوع آن عملا بيشتر مىشود هر چه آيات قرآنى نازل شود خشوع آنها بيشتر مىشود و شوق آنها ببهشت و خوف آنها از جهنم زيادتر ميگردد نظر كنيد حال انبياء و ائمه اطهار و صلحاء را در حال نماز و عبادات ديگر اللّهم ارزقنا .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 110 ]
قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلاً ( 110 )
بفرما بخوانيد خداوند تبارك و تعالى را باسم اللَّه يا بخوانيد باسم الرحمن بهر اسمى بخوانيد از براى خدا اسماء حسنى هست و جهر نكن به نماز و اخفات هم نكن و طلب كن بين جهر و اخفات راهى را كه نه جهر باشد و نه اخفات
قُلِ ادْعُوا اللَّهَ
بنده در هر حالى كه باشد بايد توجه او به خدا باشد و بذكر خدا كه گفتند
ذكر اللَّه حسن في كل حال
چه باسم اللَّه بخوانيد يا اللَّه يا اللَّه كه در حديث داريم كه هر كه خدا را به اين اسم بخواند جواب ميآيد كه اى بنده من ما حاجتك به كلمه لبّيك
أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ
بگويد يا رحمن يا رحمن و ذكر اين دو اسم از باب مثال است و چون اين دو اسم از اسامى مختص بذات است است بر غير خدا اطلاق نميشود اين دو را ذكر فرمود
أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
از براى خدا هزار اسم است كه در جوشن كبير در صد فصل بيان فرموده و گفتند و در اخبار داريم كه اسماء حسنى