وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى
الايه انفال آيه 42 .
كه تعبير به سهم امام مىشود و اخبار در اطلاق ذى القربى بر ائمه عليهم السّلام و تمسك به اين آيه بسيار داريم در باب زيارات و ادعيه و غير اينها
وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ
نسبت به فقراء و ابناء سبيل غير سادات حق آنها از زكات است و نسبت به فقراء و ابناء سبيل سادات حق آنها از خمس است كه سهم سادات باشد
وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً
تبذير صرف مال است در غير مصرف عقلايى و مصارف شرعى مثل صرف در معاصى و لهويات و در قرآن ميفرمايد :
إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ
در آيه بعد بيايد و اسراف صرف مال است زائد بر مصرف عقلايى و در قرآن ميفرمايد :
أَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحابُ النَّارِ
انعام آيه 141 و هر دو از معاصى كبيره است .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 27 ]
إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً ( 27 )
اگر چه ظاهر در تبذير مال است و لكن شامل جميع نعم الهيه مىشود كه بنده صرف كند در غير مصرف خود مثلا چشم نگاه بنا محرم كند گوش بساز و آواز دهد زبان بدروغ غيبت و هكذا شامل تمام معاصى مىشود و اعظم آنها شرك و كفر است كه روح خود را آلوده به آنها كند و اين دعوى اگر گفتيم كه اطلاق مبذر بر تمام اينها مىشود پس شامل همه مىشود و اگر منصرف بتبذير مال است بتنقيح مناط قطعى تمام را شامل است بدليل جمله بعد
كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ
معلومست اخوت نسبى نيست بلكه اخوت مسلكى و عملى است چنانچه در حق مؤمنين ميفرمايد :
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ
حجر آيه 10 .
و حضرت رسالت در مورد انبياء سلف مكرر تعبير باخى يوسف و اخى موسى فرمود بلكه حضرت على عليه السّلام را برادر خود قرار داد و مؤمنين آخر الزمان را اخوانى تعبير فرمود و البته تمام كفار و فساق هم مسلك شياطين هستند عقيدة و اخلاقا