باز ديوانه شدم زنجير كو * من حسين اللّهيم تكفير كو
يا مزخرفات ديگر و نيز نبايد در معرفت آنها كوتاهى كرد مثل كفار در حق انبياء و مخالفين در حق ائمه و جهال در حق علماء و فساق در حق عدول و امثال اينها و در عبادات هم نبايد زياد روى كرد و به كلى ترك دنيا نمود و نه كوتاهى كرد و غرق دنيا شد چنانچه فرمودند :
« ليس منا من ترك آخرته لدنياه و لا من ترك دنياه لاخرته » .
و نيز فرمود : «
لا رهبانية في الاسلام »
بناء على هذا «
وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ »
به اينكه حتى در واجبات مثل زكات و خمس و حقوق واجب النفقه و مصارف حج واجب و حفظ نفس محترمه و اداء دين و ديات و كفارات و عمل به نذر و عهد و قسم و غير اينها كوتاهى كرد و ترك نمود .
«
وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ »
كه بيچارگى و فقر و فاقة و ذلّت و خفت و خوارى و گدايى مبتلا شوى .
فَتَقْعُدَ مَلُوماً
هم خودت خودت را ملامت كنى هم ديگران ترا ملامت كنند .
« محسورا » كه تمام راهها بر تو بسته شود و چارهاى نداشته باشى .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 30 ]
إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً ( 30 )
بدرستى كه پروردگار تو بمقتضاى حكمت و صلاح بندهگان هر چه تقدير فرموده عنايت ميفرمايد توسعه يا ضيق چنانچه در حديث قدسى دارد .
« ان من عبادى من لا يصلحه الا الفقر فان اغنيته لا فسده ذلك و ان من عبادى من لا يصلحه الا الغنى فان افقرته لافسده ذلك الحديث » .
محققا او ببندگان خود با خبر و بينا است .
« ان ربّك يبسط الرزق لمن يشاء »
بسط رزق ممكن است از جهاتى باشد كه در آيات شريفه اشاره دارد .