ذاتى و افعالى و صفاتى است زيرا اگر غير او واجب الوجودى بود يا خالق و رازقى بود آن هم سزاوار پرستش بود و اقتضايى آنكه بجميع فرمايشات او بايد معتقد باشند و باور كنند و عمل نمايند از عقائد و اخلاق و وظائف دينى
وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً
اولا اطاعت والدين از واجبات مهمّه شرعيه است در جميع امور مباحه و مستحبه و مكروهه كه اگر امر كردند واجب مىشود و اگر نهى كردند حرام مىشود بلى اگر امر آنها بر ترك واجبى يا فعل حرامى است نبايد اطاعت كرد چنانچه ميفرمايد :
وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حُسْناً وَ إِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما
عنكبوت آيه 7 .
و نيز ميفرمايد
وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ وَ فِصالُهُ فِي عامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ وَ إِنْ جاهَداكَ عَلى أَنْ تُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما وَ صاحِبْهُما فِي الدُّنْيا مَعْرُوفاً
الاية لقمان آيه 14 .
و ثانيا غير از عنوان اطاعت بايد به آنها احسان كرد چه در امور دنيوى و چه اخروى حيا و ميّتا .
إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ
.
معنى اين نيست كه اگر بپيرى نرسيدهاند جائز باشد گفتن افّ بلكه مراد اينست كه انسان در پيرى بهانه زياد دارد و توقعات بسيار و اولاد را خسته و ناراحت مىكند اگر بخواهد تمام توقعات آنها را انجام دهد ميفرمايد اظهار خستگى و ناراحتى نكن و به زبان فارسىايش نگو چون آدم پير زود دل شكسته مىشود در اخبار دارد اگر از كلمه افّ چيزى كمتر بود خداوند از او نهى ميفرمود
وَ لا تَنْهَرْهُما
نهر كلمه زجر يعنى لا تزجرهما آنها را زجر نكن و ناراحت نكن كه از تو منزجر شوند
وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً
با احترام با آنها صحبت كن حرف سبك به آنها نزن باصطلاح معروف است بنشين و بفرما و بتمرگ يك معنى دارد لكن بسيار تفاوت مىكند .