اوّاب از ماده اوب بمعنى رجوع است چنانچه ميفرمايد
إِنَّ إِلَيْنا إِيابَهُمْ ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا حِسابَهُمْ
غاشية آيه 25 يعنى رجوع آنها در قيامت بسوى ما است و در زيارت وارث است
انّى بكم مؤمن و بايابكم
مراد رجعة ائمه عليهم السّلام است به دنيا و در جامعه
مؤمن بايابكم موقن برجعتكم
و رجعة اين ائمه پس از ظهور حضرت بقية اللَّه است و از ضروريات مذهب شيعه است و كتبى كه علماء شيعه در باب رجعت نوشتهاند متجاوز از هفتاد كتاب است و اخبار وارده در ابواب متفرقه از ادعيه و زيارات و كتب عقائد متجاوز از دويست خبر است مراجعه كنيد در بحار مجلسى قده و در اين آيه رجوع از كفر و شرك بايمان و رجوع از معاصى بطاعات و از اخلاق رذيله بحميده و البتّه خداوند ميپذيرد و اين مرادف با توبه است غفورا غفران پرده پوشى است يعنى از كفر و شرك و معاصى كه قبل از رجوع داشتند ميبخشد و ميگذرد و ستر مىكند و ميآمرزد حتى از نامه عمل محو مىكند و از نظر ملائكه كتبه و حفظه ميبرد بلكه بجاى سيئات حسنات مينويسد
فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ
فرقان آيه 71 .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 26 ]
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً ( 26 )
و بده اى رسول اكرم بذى القربى حق او را و بمسكين و ابن سبيل و تبذير مكن تبذير كردنى
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
اخبار بسيارى داريم در كافى و برهان و مجمع كه مراد از ذا القربى فاطمه عليها السّلام است و حق او فدك است كه بدون خيل و ركاب بدست پيغمبر رسيد و ملك شخصى او بود و نحله فاطمه قرار داد و در زمان حضرت رسالت در تصرف فاطمه بود و أبا بكر غصب كرد و در زمان عمر ابن عبد العزيز او به اولاد فاطمه برگردانيد و باز غصب كردند تا زمان مأمون او باز به اولاد فاطمه برگردانيد سپس باز غصب كردند و اخبار در اين باب از طريق سنى و شيعه بسيار است در بحار و تفسير برهان و مجمع البيان و ساير كتب مسطور است .
و البته اين مصداق اتم ذى القربى است و منافى با عموم آيه نيست كه تمام ائمه عليهم السلام ذا القربى هستند و حق آنها خمس است چنانچه در آيه خمس ميفرمايد :