فقط
إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ
شما توقع بيش از اين از من نداريد كه مطالبه دليل كنيد كه معناى بيّنه يعنى چيزى كه دعوى را واضح و روشن و مبين نمايد و اطلاق بينه بر دو شاهد عدل در شريعت براى اينست كه به حكم شرع حكم يقين دارد و بر طبقش بايد رفتار نمود ، و بينه حضرت نوح عليه السّلام معجزات و استقامت يك نفر در مقابل يك دنيا مشرك با اينكه چه اندازه او را ميزدند تا ضعف ميكرد و در كنار جاده ميافتاد و دست از دعوت خود بر نميداشت كه در اين مدت مديد تقريبا هفتصد و پنجاه سال قبل از طوفان جمعيتى كه به او ايمان آوردند بالغ بر صد نفر نشد كه در همين سوره خطاب شد به او كه
أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ
مِنْ رَبِّي
چون معناى معجزه فعل الهى است كه از قدرت بشر خارج است بدست رسول داده مىشود كه دليل بر صدقش باشد .
وَ آتانِي رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ
علاوه بر اقامه بيّنة ، مشمول عنايتهاى بزرگ الهى واقع شدم كه مرا نخستين پيغمبر اولوا العزم قرار داد و آدم ثانى كه تمام اهل عالم پس از طوفان اولاد او هستند و طول عمر كذايى كه بالغ بر دو هزار و پانصد سال باشد بسيار تعجب است از كسانى كه در طول عمر حضرت بقيّة اللَّه عجل اللَّه تعالى فرجه شبهه ميكنند .
فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ
يعنى تدبر نميكنيد و فكر و تأمل نداريد و چشم پوشى ميكنيد كه خود حضرت نوح در سوره نوح عرض مىكند بپروردگار خود
جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ
.
أَ نُلْزِمُكُمُوها
با اين بينه و ايتاء رحمت باز بايد شما را الزام و الجاء كرد كه اين تكليف انبياء نيست .
وَ أَنْتُمْ لَها كارِهُونَ
شما كه معجزه را حمل بر سحر ميكنيد دليل را حمل بر سفسطه ميكنيد ، نبىّ را كاذب مىگوييد ، اهل ايمان را اراذل ميشماريد .