فَقالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ
فاء تفريع است يعنى پس از آنكه نوح عليه السّلام دعوى رسالت كرد و فرمود
إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ
كفار قوم به او گفتند
ما نَراكَ إِلَّا بَشَراً مِثْلَنا
بتوهّم اينكه رسول بايد از جنس غير بشر باشد يا ملك باشد يا مخلوق ديگرى و حال آنكه اگر ملك هم باشد بايد به صورت بشر باشد تا بتواند با بشر تماس بگيرد و با زبان آنها تكلم نمايد لذا ميفرمايد
وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً لَجَعَلْناهُ رَجُلًا وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ
انعام آيه 9 ؛ بلكه بايد بلسان قوم باشد
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ
ابراهيم آيه 4 .
وَ ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا بادِيَ الرَّأْيِ
مراد از اراذل آدمهاى بىعرضه و بىاعتبار و فقير كه مورد اعتناء و اهميت نيستند در مقابل اعيان و اشراف و اغنياء كه مورد احترام و اعتناء هستند و خود را بزرگان قوم تصور ميكنند كسانى كه بحضرتش ايمان آورده بودند دسته اول بودند كه آنها را در ابتداء رؤيت كه معنى بادى الرأى است اراذل ميدانستند و غافل از اينكه هميشه اهل دين و اهل آخرت همين طائفه بودند زيرا آلوده بزخارف دنيا نشده بودند و بالعكس اعيان و اشراف غرق شهوات و هواهاى نفسانيه و مرتكب ملهيات حتى در زمان حاضر آنچه در مساجد و مجالس دينى مشاهده مىشود همين اشخاص متوسط هستند و در مراكز فساد اعيان و اشراف مشاهده ميشوند ، بلى فقير تهى دست كه گفتند « الفقر سواد الوجه فى الدارين » از هر دو دسته خارج هستند و در هر دو قسم مراكز براى كلش و گدايى حاضر ميشوند و جز بند و كلاشى نظرى ندارند .
وَ ما نَرى لَكُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ
البته اهل دنيا فضل و كمال را باسم و رسم و عنوان و جاه و مقام ميدانند لذا اشخاص متدين متقى را پست ميشمارند و حال آنكه خداوند معين فرموده
إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ
حجرات آيه 13 .
بَلْ نَظُنُّكُمْ كاذِبِينَ
تعبير به ظن براى اينست كه يقين بكذب ندارند زيرا