[ سوره يوسف ( 12 ) : آيه 107 ]
أَ فَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غاشِيَةٌ مِنْ عَذابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ ( 107 )
آيا پس اين كفار و مشركين و اهل ضلال ايمن هستند اينكه بيايد آنها را عذابى از جانب خداوند كه فرو گيرد تمام آنها را يا بيايد آنها را قيامت بناگاهى و آنها هيچ متوجه نباشند و ملتفت نشوند .
أَ فَأَمِنُوا
يكى از معاصى كبار امن من مكر اللَّه است چنانچه يأس من روح اللَّه هم گناه بزرگى است
أَنْ تَأْتِيَهُمْ
عذاب دنيوى اثر طغيان و سركشى مثل غرق ، خسف ، صيحه ، صاعقه ، امطار حجاره و امراض مثل وباء ، طاعون .
زلزله ، ريح كه بسيار اتفاق افتاده .
غاشية از غشاء بمعنى احاطه كه تمام اطراف را بگيرد و مستور كند چون عذاب الهى دو قسم است خصوصى و عمومى در اثر معاصى هر كسى به اندازه استحقاق مبتلا مىشود اين خصوصيت بر شخص عاصى است و اما اگر معاصى شايع شد و عموميت پيدا كرد و رواج گرفت عذاب هم عموميت پيدا مىكند سرتاسر را فرو ميگيرد و يك مرتبه تمام را هلاك مىكند مثل غشاوت بصر كه تمام نور او را ميگيرد و مثل شب كه تمام نور روز را از بين ميبرد
يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ
مِنْ عَذابِ اللَّهِ
عذاب عالم گير كه يك مرتبه تمام را هلاك كند و از آيات بسيار استفاده مىشود كه اهل ايمان را خداوند نجات ميدهد و ما بقى را هلاك مىكند مگر اينكه آنها هم مقصر باشند در مداهنه با اهل معاصى و ترك امر بمعروف و نهى از منكر مثل قوم شعيب كه در خبر دارد صد هزار بودند چهل هزار اشرار بقيه ابرار تمام هلاك شدند راوى سؤال كرد گفت ( هذا للاشرار فما بال الأبرار ) حضرت فرمود از جهت مداهنه با آنها و ترك امر بمعروف و نهى از منكر