اگر خداوند مردم را بعقوبت اعمال زشت آنها ميگرفت و تعجيل در عقوبت در همين دنيا ميفرمود
اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ
يعنى همان نحوى كه اينها امور خيريه از حيات و صحت و مال و جاه طالب هستند و بفوريت ميخواهند نائل شوند و خداوند عنايت مىكند
لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ
مرگ آنها ميرسيد و ببلاهاى عقوبت دنيوى هلاك ميشدند و لكن خداوند آنها را براى روز جزاء مهيّا فرموده .
فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا
پس آنها را واگذارديم كه منكر معاد هستند
فِي طُغْيانِهِمْ
هر قدر بتوانند طغيان و سركشى كنند و مشغول به دنيا شوند
يَعْمَهُونَ
دنيا آنها را گيج و ويج و حيران و سرگردان كرده در همين سرگردانى بمانند
[ سوره يونس ( 10 ) : آيه 12 ]
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 12 )
و زمانى كه تماس بگيرد انسان را ضررى از مرضى و كسالتى يا بلائى و مصيبتى يا فقرى و تنگدستى ما را ميخواند در هر حال بپهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده پس چون ما از او اين گرفتارى را و مضرّت را دفع كرديم و نجات پيدا كرد به كلى ما را فراموش مىكند ميرود مثل كسى كه از ما چيزى نخواسته و بلائى به او متوجه نشده همين نحو زينت داده شد براى مسرفين آنچه را كه بودند عمل ميكردند اين آيه شريفه هم شاهد قوى است بر آنچه در آيه قبل ذكر شد كه انسان تا زمانى كه مبتلا است دعا مىكند ، نذر مىكند ، توسل پيدا مىكند كه رفع بلاء از او بشود لكن چون خداوند رفع فرمود چنان ميرود غرق معاصى و اعمال سوء مىشود نه با خدا كارى دارد و نه با دين و احكام الهيه سر و كار دارد كه گويا ابدا به او بلائى متوجه نشده و خدا در حق او تفضلى نفرموده .