شديده دارد پرهيز ميكنند .
( انّما ) از ادات حصر است يعنى فقط و فقط كسانى كه
يَسْتَأْذِنُكَ
ميآيند و استيذان از شما ميكنند
الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ
كسانى كه هنوز ايمان و يقين بحقانيت اسلام پيدا نكرده نه باللّه و نه
الْيَوْمِ الْآخِرِ
بلكه شاك هستند چون منافقين دو دسته هستند يك دسته كسانى كه باطنا كافر و مشركند و اظهار اسلام كردهاند و يك دسته شاك و مرددند
مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذلِكَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ لا إِلى هؤُلاءِ
نساء آيه 142
وَ ارْتابَتْ قُلُوبُهُمْ
از ماده ريب است بمعنى شك است در موردى كه جاى شك نيست باصطلاح شك بى جا چنانچه ميفرمايد
ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ
اول سوره بقره زيرا بعد از اين همه معجزات و آيات قرآنيه و آثار قدرت و حكمت الهيه باز هم در وجود بارى تعالى كه ابده بديهيات است شك كنند و همچنين در روز قيامت و بازگشت كه تمام مليّين عالم معتقد هستند فقط طبيعى لا مذهب كه ميگويد
ما يُهْلِكُنا إِلَّا الدَّهْرُ
جاثيه آيه 23 منكر است .
فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ
تردد رفتن و برگشتن است اشاره به اينكه گاهى ميگويند شايد حق باشد و بايد اطاعت كرد كه گرفتار عذاب نشويم و گاهى ميگويند شايد خبرى نباشد و بىجهت خود را بكشتن و زحمت ندهيم با اينكه بر فرض شك بقاعده دفع ضرر محتمل واجب است بروند تا گرفتار عذاب محتمل نشوند
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 46 ]
وَ لَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَ لكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَ قِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقاعِدِينَ ( 46 )
و اگر ميخواستند و قصد خروج در جهاد داشتند هر آينه تهيه و تدارك و اسباب خروج را فراهم ميكردند و لكن خداوند صلاح نميدانست خروج آنها را يعنى ميدانست كه صلاح نيست پس آنها را ثابت قرار داد در مدينه و گفته شد به آنها