و مدرك هر يك را در شرح آيه بيان ميكنيم :
وَ اخْتارَ مُوسى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقاتِنا
البته اين اختيار منشأ و علتى داشته و الا آمدن آنها در ميقات چه نتيجه دارد و آن اينست كه حضرت موسى چون مدعى شد كه خداوند با من تكلم ميفرمايد و اين دعوى بر بنى اسرائيل گران بود چون سابقه نداشته اگرچه بعد از ثبوت نبوت موسى و صدور آن همه معجزات جاى ترديد در فرمايشاتش نيست لكن بنى اسرائيل قبول نكردند بنا شد چند نفر از بزرگان آنها همراه موسى بيايند و مشاهده كنند و بر آنها خبر ببرند و شهادت دهند تا آنها تصديق كنند اين هفتاد نفر انتخاب شدند و آمدند و كلام الهى را استماع كردند لكن از آنجايى كه بنى اسرائيل در هر امرى اعتراض داشتند گفتند ما از كجا بفهميم اين كلام خدا است
لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً
در سوره بقره
فَقالُوا أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً
در سوره نساء و اين تقاضا با اينكه امر محالى است زيرا خداوند جسم نيست ، مكان ندارد ، بحت وجود است حتى ماهيت ندارد دفع اشكال آنها را هم نميكند زيرا بر فرض محال اگر خدا جسم بود ، مكان داشت مشاهده ميشد مىگفتند بموسى از كجا بفهميم اين خدا است شايد ملك يا جنّ باشد و اينها به اين تقاضا مرتد شدند زيرا صريحا گفتند ما به تو ايمان نميآوريم و قائل بتجسم شدند و مجسمه مسلّم كافرند لذا مورد غضب الهى واقع شدند .
فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ
و مراد از رجفه همان صاعقه است زيرا اطلاق بر زلزله مىشود و بر صيحه عظيمه
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ
نازعات آيه 6 همان صيحه كه تمام خلايق ميميرند و تعبير بنفخه اولى ميكنند ميفرمايد
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ
زمر آيه 68 ، پس اطلاق رجفه بر نفخه و اطلاق نفخه بر صاعقه بواسطه كلمه فصعق اثبات مىكند كه رجفه همان صاعقه بوده ، و اما دليل بر اينكه اين قضيه قبل از اتخاذ عجل بوده در سوره