ابراهيم حديث مفصل از حضرت باقر و حضرت صادق عليهما السّلام روايت كرده كه هر كدام از اين پنج بلاء به ترتيب در پنج سال متوجه شد و در هر سالى معاهده ميكردند كه اگر بلاء رفع شود ايمان بياورند و پس از رفع مخالفت ميكردند و هامان در هر دفعه فرعون را فريب ميداد مراجعه كنيد بمجمع و برهان .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 134 ]
وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا يا مُوسَى ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرائِيلَ ( 134 )
و چون وارد ميشد بر آنها عذاب و بلاء ميگفتند اى موسى دعاء كن و بخوان براى ما پروردگار خود را به آنچه قرار داده با تو هراينه اگر اين عذاب و بلا از ما برداشته شود ما به تو ايمان ميآوريم و هرآينه ميفرستيم با تو بنى اسرائيل را و آنها را آزاد ميكنيم .
وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ
اختلاف شد كه مراد از اين رجز چيست بعضى گفتند همان پنج بلايى كه در آيه قبل بيان فرموده و اين آيه بيان همان آيه قبل است كه نسبت بهريك آنها ميگفتند اگر رفع فرمودى ما ايمان ميآوريم پس از رفع مخالفت ميكردند چنانچه در حديث سابق بيان شد ، و بعضى گفتند مراد مرض طاعون بوده كه هفتاد هزار از قوم فرعون را هلاك نمود و اين آيه ششم بود بعد از آن پنج آيه ، و بعضى گفتند ثلج يعنى برف قرمز بر آنها باريد كه هيچ سابقه نداشته و از شدت سردى تلف ميشدند و بر طبق اين حديثى از حضرت صادق عليه السّلام طبرسى روايت كرده ، و بعضى گفتند قحطى و تلف حبوبات از گرسنگى هلاك ميشدند و آنچه به نظر ميرسد مراد تمام اين بليات بوده يكى بعد از ديگرى كه كلمه الرجز جنس باشد نه عهد ذكرى با عهد ذهنى يعنى هر موقعى كه بلائى به آنها متوجه ميشد
قالُوا يا مُوسَى ادْعُ لَنا رَبَّكَ
دعاء بر رفع آن عذاب و بلاء
بِما عَهِدَ عِنْدَكَ