[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 128 ]
قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ وَ اصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ ( 128 )
فرمود موسى بقوم خود بنى اسرائيل استعانت بجوئيد از خداوند و صبر كنيد بر اذيتهاى فرعونيان محققا زمين مختص به خداوند است بهر كه اراده فرمود بنحو ميراث از سابقين ميدهد از بندگانش و عاقبت مختص باهل تقوى است .
قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ
قوم موسى خويشاوندان او بودند كه دوازده قبيله بودند هر قبيله از يك نفر اولاد يعقوب كه دوازده فرزند داشت و كسانى كه بموسى ايمان آورده بودند
اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ
عون بمعنى كمك است اعانت كمك نمودن است و استعانت طلب اعانه است و گذشت در مجلد اول در سوره مباركه حمد در تفسير
وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ
كه اين جمله دلالت دارد بر مذهب شيعه كه قائل به اختيار هستند و ابطال مىكند مذهب جبريه و مفوضه را زيرا اگر جبر باشد كه افعال عباد مستند به خدا است و از تحت اختيار عباد خارج است بلكه آنها بمنزله آلت هستند استعانت معنى ندارد ، و همچنين اگر تفويض باشد و عباد مستقل باشند احتياج باعانت خدا ندارند پس امر بين الامرين است فعل فعل عبد است ولى تا اعانت حق نباشد نميتوانند بجا آورند لكن اعانت حق با اعانت بندگان به يكديگر تفاوت دارد زيرا اعانت بندگان به يكديگر بنحو شركت است مثل اعوان ظلمه كه يك قسمت كارها و ظلمهاى آنها در دست اعوان است ، يا اعانت بر برّ و تقوى يا اثم و عدوان كه ميفرمايد
تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ
مائده آيه 3 ، و اما اعانت خداوند اين است كه عبد و اختيار و قوه و قدرتش در تحت مشيت حق است كه اگر مشيت تعلق نگرفته ممكن نيست فعل از عبد صادر شود و با موافقت مشيت فعل از عبد صادر مىشود بالاختيار .
وَ اصْبِرُوا
مراد تحمل و خوددارى كردن است بر اذيتهاى فرعونيان كه