و حق روشنتر مىشود مثلا علامه حلى ( ره ) در الفين دو هزار دليل هزار عقلى و هزار نقلى در باب امامت اقامه فرموده با اينكه معجزات صادره از قبور ائمه هدى و از توسلات به آنها عليهم السّلام از كرور هم ميگذراند .
فَأَرْسِلْ
خطاب بفرعون است معى كه من آنها را با خود ببرم بنى اسرائيل كه از دوازده سبط اسحق و فرزندان يعقوب بودند فرعونيان سه قسمت كرده بودند : اطفال آنها را ذبح ميكردند و زنهاى آنها را بكنيزى ميبردند كه معنى
وَ يَسْتَحْيُونَ نِساءَكُمْ
است و مردان آنها را باعمال شاقه مثل حمالى و بنائى و فعلگى و چوبكنى و كناسى و امثال اينها ميگماشتند و اين بلاء عظيمى بود .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 106 ]
قالَ إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِآيَةٍ فَأْتِ بِها إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ( 106 )
فرعون گفت به حضرت موسى كه اگر تو با بيّنه و دليل آمدهاى پس آيت و برهان خود را اقامه كن اگر هستى از راستگويان .
قالَ إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِآيَةٍ
آية نشانه است و آن فعلى است از افعال الهى كه از تحت قدرت بشر خارج است و از اين جهت تعبير بمعجزه ميكنند كه ديگران عاجز هستند ، و در مفهوم معجزه و فرق بين آن و كرامت اينست كه اگر مقرون بدعوى باشد معجزه است و اگر نباشد كراماتش نامند مثل كراماتى كه از ذرارى ائمه ( ع ) و اصحاب آنها و از علماء اعلام و از قبور مطهره آنها صادر شده ، و تعبير معجزه بآية براى اينست كه اگر كسى پيغامى براى كسى بدهد به كسى بايد يك نشانى كه ميان آنها هست به او بدهد كه معلوم باشد اين از جانب او آمده سر خود نيامده
فَأْتِ بِها
چه نشانى دارى
إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
پس بياور آن نشانى را نكتة - باصطلاح معروف است شاهد نطلبيده مجروح است انبياء در مقابل امة بعد از مطالبه آنها بايد اقامه معجزه كنند زيرا بسا اشخاصى كه به مجرد دعوى نبوت