شرعيه بنحو قضاياى حقيقيه است بار بر موضوعات مقدرة الوجود است تا موضوع تحقق پيدا نكند حكم فعليت ندارد در صورتى كه طاعم يطعمه نباشد حرمت فعليت پيدا نميكند .
إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً
يا در حكم ميته باشد مثل موارد شك در تذكيه كه اماره شرعيه بر تذكيه نداشته باشيم مثل سوق مسلم و يد مسلم اصالة عدم التذكيه جاريست و حكومت دارد بر اصالة الحلية و اصالة الطهارة .
أَوْ دَماً مَسْفُوحاً
و اما دم متخلف اگر خون بنحو متعارف خارج شود و حيوان نفس او برنگردد پاك است ولى خوردن او بتنهايى حرام است مگر اينكه مستهلك شود در طبخ .
أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ
كه از سه جهت حرام است : يكى جزو حيوانات حرام گوشت است مثل سباع ، ديگر نجس العين است مثل ساير نجاسات عينيه ، سوم قابل تذكيه نيست و ميته است بخلاف ساير حيوانات حرام گوشت كه قابل تذكيه هستند و بعد از تذكيه پاك هستند و ميته نميشوند و غير اكل ساير انتفاعات را از جلد و عظم و ساير اعضاء آنها ميتوان برد .
فَإِنَّهُ رِجْسٌ
علاوه از نجاست خباثت و پليدى هم دارد مثل بتپرستى و قمار و امثال اينها چنانچه ميفرمايد
إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ
مائده آيه 92 ، و در حق منافقين ميفرمايد
إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ
توبه آيه 126 .
أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ
اهلّ صدا بلند كردن است و مراد ذكر اسماء بتها است در موقع ذبح و فسق طغيان و سركشى و تجاوز از حد است زيرا معاصى هم اندازه دارد زيادهروى در آن فسق است و اين ذبايحى كه بنام اصنام است علاوه بر اينكه ميته است و نجس است شرك هم هست .