لَوْ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
دو چيز انسان را باوج كمال و سعادت نشئتين و نجات از كليه مهالك دارين مىرساند : ايمان بمبدء و معاد ، اگر مردم ايمان به خدا داشتند و خدا را حاضر و ناظر و خبير و بصير و محيط ميدانستند و اگر ايمان بروز جزا و پاداش اعمال و بهشت و جهنم و حساب و ميزان و نامه عمل داشتند و اينكه هر كس بجزاى عمل خود ميرسد اين اندازه فسق و فجور و فحشاء و منكرات در ميانه آنها شايع نبود .
وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّهُ
و انفاق به فقراء و ذوى الحاجات و ارحام و همسايهگان و ساير انفاقات واجبه و مستحبه ميكردند از مال حلال مشروع كه خداوند به آنها روزى فرموده ، آنچه مستفاد مىشود از مضامين بعض آيات و اخبار اينكه خداوند رزق هر كس را قبل از خلقتش معين فرموده
وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ
الذاريات آيه 52 ، و البته خداوند رزق هر كه را از ممر حلال مقرر فرموده و اما اگر بنده تعجيل نمود و از ممر حرام دست آورد مطابقش از حلال كسر ميگذراند و انفاق هم بايد از حلال باشد ، انفاق از مال حرام دو عقوبت دارد يكى چرا باهلش رد نكرده ، يكى به مصرف غير مرضى صاحبانش صرف كرده .
وَ كانَ اللَّهُ بِهِمْ عَلِيماً
علم الهى احاطه دارد بجميع مخلوقات از سرى تا ثريا و بجميع افعال و صفات و حالات و نيات و ساير خصوصيات آنها و با اعتقاد به اين جمله چگونه انسان ميتواند مخالفت بكند و سركشى نمايد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 40 ]
إِنَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ وَ إِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضاعِفْها وَ يُؤْتِ مِنْ لَدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً ( 40 )
خداوند به مقدار سنگينى ذرهاى ظلم نميكند و اگر به مقدار سنگينى