متواتره از عامه و خاصه كه اين آيه شريفه در موردى نازل شد كه امير المؤمنين عليه السّلام در حال ركوع انگشتر بسائل دادند ، در غايت المرام بيست و چهار حديث از طرق عامه روايت كرده و نوزده حديث از طرق خاصه كه مجموعا 43 حديث مىشود و علماء اعلام در كتب خود مثل بحار مجلسى ، عبقات مير حامد حسين هندى ، الغدير امينى رحمت اللَّه تعالى عليهم ، و ساير كتب معدة در باب امامت بسط بسيطى در اين موضوع داده و كتابهاى ضخيمى نوشته كه ديگر جاى انكار بر احدى باقى نمانده شكّر اللَّه سعيهم .
( مقام دوم )
در دفع اشكالاتى كه معاندين كردهاند و اين چند اشكال است : 1 - اينكه اين اخبار مخالف است با آنچه شما نقل ميكنيد كه على عليه السّلام در حال نماز تير از پاى مباركش بيرون كشيدند و متوجه نشد .
جواب - اينكه هيچ منافاتى ندارد زيرا ما انبياء و اوصياى انبياء را اولين شرط و مهمترين شرط آنها را عصمت ميدانيم و نه فقط معصوم از گناه باشند بلكه غفلت ، نسيان ، سهو ، شك در آنها راه ندارد و ادلّه عصمت را در محل خود بيان كردهايم مخصوصا در مجلّد اول كلم الطيب در باب عصمت صفحه 197 بيان شده ، و امير المؤمنين ( ع ) ابدا بر او غفلت عارض نميشود بخصوص در احكام شرع و عبادات مثل ايتاء زكات و عدم ردّ سائل و متوجه است كه اين عبادت بزرگ از او فوت نشود ، و اما مسئله اخراج تير از پاى مبارك نه از جهت غفلت بوده بلكه آن حالت شوق با خدا و حالت خوف باندازهاى بوده كه الم اخراج تير در مقابل او صفر بوده و همين است معناى آنكه در مورد بعض اصحاب امام حسين عليه السّلام دارد
لا يمسون الم الحديد
نه اينكه تيرها و شمشيرها و نيزهها را نميديدند يا توجّه نداشتند بلكه الم آنها در مقابل شوق شهادت و لقاء پروردگار هيچ بود چه رسد بمقام على ( ع )