عمر با عمر )
وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ
جايگاه مخالفت رسول و متابعت غير سبيل مؤمنين بعد از اقامه حجت و تبين هدى جهنم است
وَ ساءَتْ مَصِيراً
و بسيار بد جايگاه است و بد بازگشت است .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 116 ]
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعِيداً ( 116 )
محققا خدا نميآمرزد اينكه كسى شرك به او آورد و اما غير مشرك را ميآمرزد هر كه را بخواهد و كسى كه شرك به خدا آورد گمراه مىشود بگمراهى بسيار دور .
اين آيه شريفه ارجى آيات قرآنى است يعنى بيشتر اميدوارى دارد زيرا جمله
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ
مسلما در موردى است كه مشرك تائب نشود و با حال شرك از دنيا برود زيرا اگر تائب شد و دست از شرك برداشت مسلما مورد مغفرت الهى است پس جمله
وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ
غير مشرك هر كه باشد و هر چه باشد مورد مغفرت هست و لو بىتوبه از دنيا برود غاية الامر كسانى كه در حكم مشرك هستند از ارباب ضلالت و مخالفين ائمه اطهار حكم مشرك را دارند در عدم قابليت مغفرت
( و من جحدكم كافر و من حاربكم مشرك و من رد عليكم فهو فى اسفل درك الجحيم )
زيارت جامعه .
لِمَنْ يَشاءُ
تعليق بر مشيت براى اينست كه اگر مغفرت او موافق حكمت و مصلحت و حسن است البته ميآمرزد و اگر بر خلاف حسن است و قابل تفضل نيست نميآمرزد و مكرر گفتهايم و بادله قطعيه ثابت و محقق است كه مؤمن اگر با ايمان از دنيا برود مورد مغفرت و تفضل و شفاعت خواهد بود و عمده خطر معاصى اينست كه