و عقوبات گرفتار مىشود .
و بالعكس صدقات چه واجبه و چه مندوبه باعث زيادى مال مىشود و زيادتى بركات و موجب قبولى اعمال و دفع بليّات و نورانيّت قلب و قوه ايمان و دفع شيطان و نجات از عذاب و عقوبات و نيل بمثوبات و ارتفاع درجات و تشبّه بانبياء و اولياء و حصول ملكه سخاوت و فوائد ديگر .
لذا ميفرمايد
يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ
پس از اين به همين نكته كه عرض شد كه باعث محق دين مىشود اشاره دارد جمله اخيره كه ميفرمايد :
وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ
كفّار صيغه مبالغه كافر است يعنى بسيار كافر ، كفر روى كفر كه اثر رباء است اگر مستحلّ به آن شود هر درهمى موجب كفر است و مستحلّش كافر هر چه زياد شود زياد مىشود .
و اثيم صفت مشبّهه است از اثم كه اثم و معصيت بر او ثابت و دائم و باقى ميماند . و كلمه
لا يُحِبُّ
هم دلالت دارد زيرا مؤمن مسلّما بهر درجه باشد محبوب خدا است و اطلاق
لا يُحِبُّ
مشعر به اين است كه آكل ربا چه مستحلّ و كفّار باشد و چه غير مستحلّ و لكن اثيم باشد بىايمان از دنيا ميرود مگر موفّق بتوبه شود و مورد عفو گردد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 277 ]
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 277 )
احتياج بتفسير ندارد چون جملات آن در اول سوره مفصّلا بيان شده ، فقط نكتهاى كه اينجا بايد متذكّر شويم اينست كه جمله
وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ