دنيويّه را بر مدار مصالح و حكمت كه اگر اقتضاء كرد افاضه مىشود و الّا فلا ، پس جمله
ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ
بواسطه همان ايمان و همان اعمال صالحه است كه قبلا ذكر شد .
وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ
هم از جهت دوام نعمت كه فناء ندارد و هم از جهت وفور نعمت كه فيها ما لا عين رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر و هم از جهت كيفيت و التذاذ ويژه لذائذ روحانى كه بمراتب فوق لذائذ جسمانيست .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 196 ]
لا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي الْبِلادِ ( 196 )
فريب ندهد تو را رفت و آمدن كسانى كه كافر شدند در شهرستانها براى كسب و استفاده و تفريح و تفرج و تحصيل مال و جاه .
خداوند تبارك و تعالى بمقتضى الحكمة كفار و معاندين را مشغول بنعم دنيوى فرموده و در اثر اين از خدا و آخرت دور افتاده مثل فرعون و قارون از حيث جاه و مال ، و بسا مؤمنين قبطه آنها را ميخورند و حال آنكه تمام دنيا به اندازه خردلى قيمت ندارد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 197 ]
مَتاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهادُ ( 197 )
دنيايى كه انسان را از فيوضات اخروى محروم كند بسيار ناچيز است زيرا باعث جايگاه جهنم ابدى مىشود و بد جايگاهيست .
لذا بزرگان از براى دنيا در مقابل آخرت مثالهايى زدهاند ، بعضى تشبيه