در آيه سابقه يعنى صفت مؤمنين اينست ، بنا بر اين در موضع جر است ، و بعضى گفتند مبتداء است و در موضع رفع و خبرش
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ
است و گفتند اين اشبه و احسن است ، و بعضى گفتند در موضع نصب است و مفعول فعل مقدر اعنى و استجابت بمعنى اجابت است ، و فرق بين اين دو اينكه اجابت مطلق است ولى استجابت در موردى است كه صعب و با زحمت باشد .
لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ
اجابت امر خدا عين امر رسول است و بالعكس ، و وجه عطف ممكن است اگر در قرآن امرى وارد شد اجابت امر خدا است و اگر در حديث و لسان نبىّ صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم باشد اجابت امر رسول است ، چنانچه اگر در لسان ائمه عليهم السلام باشد اجابت امر امام است ، و تمام در حقيقت يكى است امر امام امر رسول است و امر رسول امر خدا است ، و همين معنا است در آيه شريفه
أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
مائده آيه
مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ
بمناسبت حكم و موضوع اين امر راجع بجهاد است پس از مراجعت از جهاد سابق و اصابه قرح زيرا ساير اوامر
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ
ضمير منهم راجع بمؤمنين است كه اجابت امر خدا و رسول كردند در مراجعت بجهاد بعد از مراجعت از جهاد اول ، و اينها هم دو قسم هستند و هر دو قسم براى اجابت امر خدا و رسول مأجور هستند لكن تفاوت مراتب دارند كسانى كه محسن هستند يعنى كارهاى حسن ميكنند از اتيان بواجبات الهى و عمل بمندوبات كه تماما حسنه است و مراد از احسان اينست نه مراد احسان به ديگران باشد .
وَ اتَّقَوْا
كه پرهيز از گناهان باشد
أَجْرٌ عَظِيمٌ
پاداش با عظمتى دارند و اما قسم دوم كه آلوده بپارهاى از معاصى يا تارك قسمتى از واجبات بلكه مندوبات هستند آن اجر عظيم را ندارند ، لكن ممكن است مورد عفو و مغفرت شوند و براى جهاد مأجور گردند لكن آن عظمت را ندارند .