وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
غفلت از عوارض است كه بسا بر انسان عارض مىشود مثل سهو و نسيان و شك و بكلّى از ذهن خارج مىشود كه هيچ توجه ندارد و خداوند محل حوادث نيست چون تغيير در ساحت قدس او روا نيست و تغيير از ذاتيات حوادث ماديست و واجب الوجود از حوادث عرى و بريست .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 100 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا فَرِيقاً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ كافِرِينَ ( 100 )
اى كسانى كه ايمان آوردهايد اگر شما گوش بگفتار اهل كتاب دهيد و اطاعت آنها را بكنيد شما را برميگردانند پس از ايمانتان بكفر و كافر ميشويد .
توضيح كلام اينكه تأثير افعال در خارج منوط به دو چيز است بايد فاعل تام الفاعلية باشد و مؤثر تمام شرائط تأثير در او موجود باشد و قابل هم بايد تام القابلية باشد و موانع تأثير در او نباشد .
و لذا گفتند علّة تامّه مركّب از سه چيز است وجود مقتضى و شرط و فقدان مانع و شرط هم جزو مقتضى است زيرا بدون شرط اقتضاء ناقص است .
خداوند در آيات قبل در مقام منع از مقتضى بود كه اهل كتاب در مقام اضلال مؤمنين بر نيايند و در اين آيه شريفه منع از قبول تأثير است كه مؤمنين تماس با اهل كتاب و كفار نگيرند و اظهار محبت با آنها نكنند و گوش بحرفهاى آنها ندهند و اطاعت گفتار آنها را نكنند كه خطر عظيم دارد كه رفته رفته اينها هم مثل آنها ميشوند و از دين برميگردند چنانچه امروز و اين عصر مسلمين كمال ارتباط را با كفار پيدا كردهاند و در بسيارى از امور تقليد آنها را ميكنند و فسق و فجور آنها