صرف مىكند ميگردد مانند بذل جان در راه جهاد و صرف قوى در قضاء حوائج مؤمنين و ساير عبادات و صرف مال در مصارف واجبه و مستحبه و تعليم علم ببندگان خدا و ساير مواردى كه اطلاق انفاق و عنوان عبادت بر آن صادق است و در اول سوره در ذيل آيه
مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
مفصلا موارد آن را متذكر شديم « 1 » و يكى از موارد لازم انفاق ، انفاق مال در راه جهاد با دشمنان اسلام و اعلاء كلمه حق است و بعضى انفاق در اين آيه را به اين مورد اختصاص دادهاند ولى امر در اتفقوا براى مطلق طلب از واجب و مستحبّ است و آيه عامّ و اين مورد يكى از مصاديق آن مىباشد .
وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ
القاء بمعنى انداختن و مفعول آن محذوف و باء بايديكم براى سببيت و تعبير بايديكم اشاره به اينكه از روى اختيار خودتان چنين نكنيد يعنى
لا تُلْقُوا
انفسكم
بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ
بدست خودتان خود را بمهلكه نيندازيد و مراد از تهلكه اعم از هلاكت دنيوى و اخروى است و مراد از القاء بتهلكه اقدام بهر عملى است كه موجب وقوع در هلاكت انسان يا ترك عملى كه باعث هلاك آدمى گردد مثلا عملى كه مريض انجام دهد و باعث زيادتى مرض يا موت او گردد مانند پرهيز نكردن و خوردن خوراكهايى كه براى مرض او مضر است و يا اينكه معالجه نكند و دارو استعمال ننمايد و به اين سبب موجب هلاكت خود گردد ، هر دو القاء در تهلكه مىباشد .
و در مقام جهاد اگر اقدام بجهاد و صرف مال در راه جهاد نكنند تا دشمن مسلط شود و به هلاكت بيفتند القاء بتهلكه است و بسا مواردى كه بايد ساكت و صامت بود و تقيه نمود و اقدام بجهاد ننمود اگر اقدام كند و باعث هلاكت گردد القاء بتهلكه است ، و همچنين در مورد انفاقات مالى اگر بخل ورزد و حقوق واجبه
هامش
( 1 ) - مجلد اول ص 210