فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ
يعنى روزهاى ديگر غير از ماه رمضان بايد قضاء آن را بجاى آورد و آن ايام از ماه شوال تا ماه شعبان است باستثناء روز عيد فطر واضحى كه هر موقع خواست قضاء كند ولى جايز نيست از اين سال تأخير بيندازد مگر اينكه معذور باشد و اگر تأخير انداخت علاوه بر قضا كفاره كه اطعام مدّى از طعام است نيز دارد .
وَ عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعامُ مِسْكِينٍ
طاقت بمعنى توانايى و قوه و اطاقه بمعنى اعمال قوة و صرف تمام طاقت است كه لازمه آن به زحمت و مشقت و اعمال تمام طاقت مىتوانند روزه بگيرند مىتوانند بجاى هر روز يك مد از طعام بمسكين بدهند و بالجمله آيه مكلفين را بسه دسته تقسيم نموده :
دسته اول كسانى كه حاضر و سالمند و روزه گرفتن براى آنان مشقت زياد ندارد اينان واجب است روزه بگيرند . دسته دوم كسانى كه مريض و يا مسافرند ، اينان واجب است افطار كنند . و دسته سوم كسانى كه روزه براى آنها ضرر ندارد ولى مشقت شديد دارد مخير هستند در روزه و فديه كه عوض هر روزى يك مدّ از طعام بدهند و در اخبار به شيخ كبير و ذى العطاش مثال زده و در بعضى اخبار بزنى كه بر اولادش خوف دارد ، و معلوم است كه اينها همه از باب مثال و ذكر مصداق است نه اينكه منحصر به اينها باشد بلكه هر كه روزه براى او مشقت شديد دارد ولى ميتواند بگيرد و ضررى براى او ندارد مرخص و مخير است بين اينكه تحمّل مشقت كند و روزه بگيرد و اينكه افطار كند و عوض هر روزى مدّى از طعام بدهند .
« و فديه » بمعنى عوض است و مشهور در مقدار طعام يك مد از گندم است كه يك چهارم صاع يعنى يك چارك باشد ( تقريبا به وزن ايران ) چنانچه طبرسى از ابى بصير از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه فرمود :