دشمنى بار خود را سنگينتر و عذاب خود را بيشتر نمودند .
فَما أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ
در برهان از كافى و تفسير عياشى از حضرت صادق در تفسير اين جملات روايت كرده كه فرمود «
ما اصبرهم على فعل ما يعلمون انه يصيرهم الى النار
» و در مجمع از على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه فرمود «
ما اجرءهم على النار
» و نيز از آن حضرت روايت كرده كه فرمود «
ما اعملهم باعمال اهل النار
» و مفاد همه اين تفاسير يكى است و آن تعجب از اين است كه چگونه اينان به خود جرأت ميدهند و بر خود هموار ميكنند كه اعمالى را مرتكب شوند كه قطعا آنان را به آتش خواهد كشانيد ، بنا بر اين كلمه ما در اصبرهم تعجبيه است نه استفهاميه چنان كه از ابن عباس نقل شده و چون تعجب در حق خداوند روا نيست معنى اينست كه افعال اينان جاى تعجب است چنانچه اين تعبير در فارسى مىشود ميگويند كار فلانى جاى تعجب است ، و مراد از نار اسباب نار است يعنى معاصى كه سبب دخول در آتش مىشود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 176 ]
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ نَزَّلَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِي الْكِتابِ لَفِي شِقاقٍ بَعِيدٍ ( 176 )
( اين امور بواسطه اينست كه خداوند كتاب را به حق نازل فرمود و محققا كسانى كه در باره كتاب اختلاف نمودند هر آينه در جدايى و اختلاف عميق هستند » اين آيه بيان علّت براى مطالب دو آيه قبل است كانّ سؤال مىشود كه چرا اينان مورد اين عقوبات واقع شده و ضلالت و عذاب را بر هدايت و مغفرت برگزيدند ؟