است كه براى سعادت بشر در دنيا و آخرت توسط انبياء و كتب آسمانى و اخبار معصومين بيان نموده است و آيه اگرچه شأن نزول آن در مورد يهود و نصارى است كه صفات رسول را كه در كتب انبياء سلف ديده بودند و مانند روز روشن براى آنها معلوم شده بود كه اين همان پيغمبرى است كه موسى و عيسى و ساير انبياء خبر دادهاند كتمان نموده و منكر شدند ، ولى مورد مخصّص نيست و آيه عامّ و شامل هر كسى است كه ما انزل اللَّه را كتمان كند .
مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ
بعد از آنكه در كتاب براى مردم بيان نموديم و اين كتاب اعم از تورات و انجيل و زبور و قرآن و صحف انبياء سلف است و كتمان آنچه خدا در كتاب بيان نموده يا به اين است كه در دسترس مردم قرار ندهند و براى مردم اظهار نكنند چنانچه دأب يهود بوده و يا تحريف و توجيه و تأويل نمايند چنانچه يهود و نصارى نسبت ببشارات نبوة پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و مخالفين نسبت بآيات داله بر خلافت و امامت امير المؤمنين عليه السّلام نمودند .
أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ
لعن بمعنى طرد و ابعاد و دور نمودن از رحمت است در مقابل صلوة كه بمعنى اراده خير و قرب برحمت است و مراد از لاعنون كسانى هستند كه از جانب خدا مأمور و مأذون بلعن كردن ميباشند مانند ملائكه و انبياء و اولياء و مؤمنين ، و چون در مورد لعن بنصّ اخبار بسيار محقق شده كه لعن مؤمن جايز نيست ، از اين آيه استفاده مىشود كه كتمان ما انزل اللَّه موجب كفر مىشود كه مستحق لعن مىگردد چنانچه از آيه بعد هم مىتوان استفاده نمود بواسطه استثنايى كه ذكر مينمايد .