خدا ، عين علم و قدرت اوست و ذات عالم و قادر البته حىّ است بنا بر اين هر جا آثار اين معنى باشد اطلاق اين لفظ درست است ولى لازم نيست كه نوع آن و خصوصيات و كيفيات آن همه جا و در همه عوالم يكسان باشد بلكه در هر عالمى مناسب آن عالم است و لذا حيات در عالم برزخ براى شهداء و ساير افراد از سنخ همان عالم خواهد بود و از اينجهت افراد اين عالم با حواس كه از سنخ اين عالم است نميتوانند آن را درك كنند ،
وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ
و شعور ، ادراك اوليه است كه مسبوق بجهل باشد و لذا اطلاق بر خداوند نميشود و بعضى گفتند شعور توجه بلطائف و دقائق امور است و از اينجهت شاعر را شاعر گفتند چون متوجه بدقائق و لطائف معانى است و البته عموم مردم و حتى بسيارى از اهل ايمان مستشعر بحيات شهداء نيستند و حيات برزخى را درك نمىكنند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 155 ]
وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ ( 155 )
( و البته آزمايش مىكنيم شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و كم شدن از مالها و جانها و ميوهها و صبر كنندگان را مژده بده )
وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ
از بلا يبلو بمعنى اختيار و آزمايش نمودن و در شدت و سختى و ناملايمات قرار دادن است و چون دنيا دار تزاحم و تصادم و حوادث و مصائب و ناملايمات است ، انسان دائما در معرض اين بليات و مورد اختيار و آزمايش مىباشد امير المؤمنين عليه السّلام در نهج البلاغه ميفرمايد :
« دار بالبلاء محفوفة و بالقدر موصوفه
» و بليات و شدائد اين دنيا از دو قسم