[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 136 ]
قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى وَ عِيسى وَ ما أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ( 136 )
( بگوئيد ايمان آورديم به خدا و آنچه بما فرود آمد و آنچه بر ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و اسباط نازل شد ، و آنچه بموسى و عيسى داده شد و آنچه به پيمبران از جانب پروردگارشان عطا گرديد ، ما بين هيچيك از پيغمبران فرق نميگذاريم « و همه را مأمور از جانب خدا ميدانيم » و نسبت به خدا تسليم شدگانيم )
قُولُوا
امر و ظاهر در وجوب است بلكه بقرائن مقاميه نصّ در وجوب مىباشد و اين امر در اينجا دليل است بر وجوب اقرار بجميع عقائد حقه ، و اگر چه بنا بر تحقيق ، نفس اعتقاد در صورتى كه انكار و جحود در بين نيست در تحقق ايمان كافى است ولى اقرار ، امر واجبى است و موجب اجراء احكام اسلام و دليل بر ثبوت اعتقاد است مادامى كه قطع بخلاف آن حاصل نشود .
آمَنَّا بِاللَّهِ
اين اقرار نخستين اصل دين است بلكه پايه جميع عقائد ايمان بخداست و آن عبارت از اعتقاد بوجود واجب الوجود مستجمع جميع كمالات و منزه از جميع نقائص و احتياجات و اعتقاد بوحدانيت او در ذات و صفات و خصال ؟
و اعتقاد به اينكه جز او كسى و چيزى سزاوار پرستش نيست ، و همه كارهاى او از روى حكمت و مصلحت بوده و كار زشت و قبيح و خلاف مصلحت از او صادر نميشود كه معنى عدل است .
وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا
مراد از اين جمله چيزهايى است كه براى مسلمين نازل