قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى
هدى اللَّه كناية از قرآن نازل بر پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و دين اسلام است
الْهُدى
عبارت از راه حق و طريق نجات است يعنى تنها دين اسلام راه سعادت و طريق نجات است و از حصرى كه از ضمير فصل استفاده مىشود معلوم ميگردد كه ملت آنان ( يهود و نصارى ) از هدايت و راه سعادت خالى است و از جمله
وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ
استفاده مىشود كه ملت آنان ساخته و پرداخته هواهاى نفسانى آنها و خالى از علم است .
ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ
من اول متعلق بمحذوف و من دوم تسوية براى تأكيد نفى است يعنى ما لك ولى و لا نصير يحميك و يمنعك من اللَّه يار و ياورى نيست براى تو كه جلوگيرى كند و حمايت كند از پيش آمدهاى خدايى
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 121 ]
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ ( 121 )
( كسانى كه بايشان كتاب داديم و كتاب را آن طوريكه سزاوار آنست تلاوت ميكنند اينان بكتاب ايمان دارند و كسانى كه به آن كافر ميشوند پس اينان خود زيان كارانند ) اين آيه شريفه از چند جهت مورد بحث است : اول اينكه مراد از
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ
چه كسانى هستند ، دوم اينكه مراد از كتاب چيست ؟ سوم اينكه مقصود از حق تلاوت كدام است و ما نخست اخبارى كه در ذيل آيه وارد شده متذكر شده و سپس ببيان آن ميپردازيم .
در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده در تفسير آيه شريفه فرموده
( هم الأئمة )
مراد از
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ
الاية امامانند و در مجمع البيان و تفسير