نزد آياتى كه راجع به بهشت و نعم آنست توقف كند و از خدا مسئلت نمايد كه او را باعمالى كه موجب نيل به بهشت و نعم آنست موفق گرداند و نزد آياتى كه راجع بدوزخ و عذابهاى آنست توقف كند و به خدا پناه برد و مسئلت نمايد كه او را از آن نجات دهد و متذكر شود وسائل نيل به بهشت چيست انجام دهد و امورى كه اسباب گرفتارى و دخول در عذابهاى الهى است چه چيزهايى است ، از آنها اجتناب نمايد . بعد از توجه به اين امورى كه ذكر شد تفسير آيه از همه جهات آن به خوبى واضح و روشن ميگردد .
أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ
مرجع ضمير ظاهرا همان كتاب است كه عبارت از قرآن باشد و ارجاع ضمير برسول بنحو استخدام وجهى ندارد و ايمان به قرآن در حقيقت ايمان به همه عقايد از توحيد و عدل و نبوت و امامت و معاد و جميع ضروريات دين و آنچه انبياء آورده و ائمه بيان فرمودهاند مىباشد ، و از اين جمله استفاده مىشود كه حق تلاوت خاصّ اهل ايمان است و ساير فرق و مذاهب از اين معنى بىبهرهاند ، و مخفى نماند كه صدق كلى از يك جانب است يعنى هر كه حق تلاوت را رعايت كند مؤمن به قرآن است ولى چنين نيست كه هر كه مؤمن به قرآن باشد حق تلاوت را مراعات مىنمايد .
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
خسران و زيان دنيا و آخرت از براى آن كسانى است كه به قرآن كافر باشند و اين كفر به قرآن اعم است از اينكه به همه قرآن يا ببعض آيات آن ايمان نداشته باشند و معنى خسران را قبلا متذكر شدهايم