[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 114 ]
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَ سَعى فِي خَرابِها أُولئِكَ ما كانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوها إِلاَّ خائِفِينَ لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 114 )
( و كيست ستمكارتر از آن كه از عبادت و ياد خدا در مساجد او جلوگيرى مىكند و در ويرانى آنها كوشش مىنمايد ، اينان نبايد در مساجد داخل شوند مگر در حالى كه بيمناك باشند ، و براى آنان در دنيا رسوايى و در آخرت عذاب بزرگ است ) « من » استفهاميه و مساجد جمع مسجد است و براى مسجد هر چند اطلاقاتى ذكر شده مانند آنچه در آيه شريفه
أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ
« 1 » گفته شده ، ولى در اينجا مراد اماكن و معابدى است كه براى محل عبادت و نماز و سجود و نحو آن اختصاص داده شده بقرينه جمله
وَ سَعى فِي خَرابِها
أَنْ يَدْخُلُوها
و كلمه فيها .
و براى مساجد در شريعت مقدسه احكام بسيارى تشريع شده از قبيل حرمت تنجيس ، وجوب فورى تطهير ، حرمت توقف جنب و حائض و نفساء در آنها مندوب و ممدوح بودن بناء و تعمير و روشن نمودن و مفروش كردن آنها و دخول با طهارت و اذكار وارده و حرمت هتك و تخريب و دخول كفار و غير اينها از احكام و خصوصيات ديگر كه در كتب فقهية مذكور است .
و مراد از منع در
مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ
منع مساجد نيست بلكه منع از ذكر و عبادت در آنهاست زيرا
أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ
بدل اشتمال از مساجد
هامش
( 1 ) - سورة الجن آيه 18