مىكوشد ، عمل خداوند با انسان دلالت بر آن مىكند كه به وجود او عنايت دارد و او را براى غرضى آفريده در احسن تقويم ، امّا آن را به « اسفل سافلين » برگردانيده ، و « اسفل سافلين » ممكن نيست غايت احسن تقويم باشد ؛ چون غرض بهتر از مقدّمات است . پس تصوّر نمىشود خدايى كه حكمتش از همه بيش و حكمش از همه نافذتر است ، با عنايت تامّ انسان را بيافريند و غرضى از خلقت او نداشته باشد و مانند زباله و كاغذ باطله با آن رفتار كند و هركس هرچه كرد از قتل و جفا و ستم و غضب و معاصى همه را ناشده انگارد و باز به عدم بازگرداند . « 1 »
هامش
( 1 ) . منهج الصادقين ، ج 10 ، ص 292 .