در حضرت خذاي - تعالى - سوار « 1 » بر براقهاء بهشتى .
« وفد » ، مصدر بود . وفد وفدا و فودا و وفادة بوذ ، در حالتى كه قصد زيارت ملوك و اشراف كنند .
و گفتهاند : جمع وفد است . « 2 »
و گفتهاند : معنى « وفد » ، جماعتى است . « 3 »
وَ نَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ :
و كافرانرا برانند ، چون راندن چهارپايان ،
إِلى جَهَنَّمَ وِرْداً :
بدوزخ ، پياذه .
و گفته : تشنه . « 4 »
و معنى آنست كه ايشان ، ورد دوزخاند ؛ « 5 » يعنى : حظ و نصيب دوزخاند ، و مؤمنان نصيب بهشت .
لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ :
مالك شفاعت نشوند ، و ضمير ، راجع است با متقيان .
هامش
( 1 ) - در اصل نسخه ، پس از اين كلمه آمده : « الى الرحمن و فدا سوار » ، كه مكرر بود و حذف شد .
( 2 ) - طبرى 16 / 83 ، مجمع 6 / 530 .
( 3 ) - تبيان 7 / 149 ، مجمع 6 / 531 ، رازى 7 / 438 .
( 4 ) - طبرى 16 / 84 ، تبيان 7 / 150 ، مجمع 6 / 531 ، رازى 7 / 439 ، كشاف 3 / 43 .
( 5 ) - مجمع 6 / 531 .