أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآياتِنا :
خباب بن الارت روايت كند كه : سبب نزول اين آيت آن بوذ كه : مرا بر عاص وايل قرضى بوذ . رفتم بطريق تقاضا .
گفت : بلات و عزّى كه مال تو نگزارم ، تا بمحمد كافر شوى .
گفتم : و اللّه كه بمحمد كافر نشوم ، تا تو بميرى و ترا بعث كنند .
عاص گفت : چون من بميرم و مرا بعث كنند ، مرا آنجا مال و فرزند هست ، مال تو آنگاه باز رسانم .
و بروايتى ديگر گفت : اگر آنچه تو مىگوييى حق است ، مرا آنجا بهتر از تو نصيب است .
خذاء - عزّ و جلّ - اين آيت فرستاذ . « 1 »
حسن گويذ : اين آيت در شأن وليد مغيره منزل شذ . « 2 »
أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآياتِنا :
استفهام تعجب است .
وَ قالَ لَأُوتَيَنَّ مالًا وَ وَلَداً :
و گفت : مرا در آخرت مال و فرزند خواهند داذ . و اين باستهزا مىگفت ، و انكار بجزاء روز قيامت [ 114 - ر ] ميكرد .
و گفتهاند : مرادش ازين دنيا بوذ ؛ يعنى : در دنيا بر دين آبا و عبادة الهه مواظبت نموذم ، مرا مال و فرزند دادند . « 3 »
هامش
( 1 ) - طبرى 16 / 80 ، تبيان 7 / 146 ، مجمع 6 / 528 ، رازى 7 / 436 ، كشاف 3 / 39 .
( 2 ) - تبيان و مجمع و كشاف - همان صفحات .
( 3 ) - تبيان و مجمع - همان صفحات .