ترفع « 1 » بر ايشان مطلب از طريق تكبر .
و اين لفظ ، مأخوذ است من « علو الطاير بجناحه » ؛ يعنى : از پر برهم زدن مرغ در حالت آنك بلند بر پرذ .
اي : الن جوانبك لهما ؛ يعنى : با ايشان بتواضع باش .
و « جناح » انسان ، دستهاى ويست .
ابن جرير گويذ : در حضور ماذر و پذر ، خوذ را ذليل داشتن ، رحمت است بر ايشان . « 2 »
وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما :
با رسول است ، اما مراد امتاند . و رسول را - صلى الله عليه و آله - در آن اشتراكى نيست ، و اين خاص با امت است . « 3 »
مصنف كتاب گويذ : هيچ آيت در قران نمىيابم كه خطاب با رسول بوذ ، و رسول را در آن اشتراك با امت نبود ، خاصه درين آيت كه در هفت موضع خطاب با رسول است . اگر مراد خاص امت بوذى ، چه ضرورت بوذي در يك آيت اشتراك نبوذي . و از خذاى - تعالى - سخن بىمعنى جايز نيست .
بمذهب اين قايل ، چنانست كه خذاى - تعالى - به تو امر كرد ، و نكرد - و ترا فرموذ كه چنين كن ، و مكن . و اين سفه بوذ ، و از خذاء - تعالى سفه روا نبوذ .
و نيز از آنجا لازم آيذ كه در آيات احكام كه صريح خطاب با امت است ، رسول را در آن احكام با امت [ 88 - پ ] اشتراك نبوذ ؛ مثل : اقيموا الصلاة و اتوا الزكوة و امثال آن . و هيچ مسلمان اين نگويذ .
پس ثابت شذ كه رسول را - صلى الله عليه و آله - درين آيت اشتراك
هامش
( 1 ) - اين كلمه در اصل نسخه بىنقطه است .
( 2 ) - تفسير طبرى 15 / 46
( 3 ) - تبيان 6 / 467