اوّل گفتهاند : منسوخست . و دليل آن دارذ كه سوره مايده بعد از سوره الانعام منزل شذ ، و ناسخ اين آيت در سوره مايده است . و اين قول بغايت ضعيف است « 1 » ، زيرا كه مىفرمايذ :
« قُلْ لا أَجِدُ » .
و اين خبر است ، و نسخ در خبر نروذ .
دوّم . گفتهاند : آيت محكم است . و هيچ حيوان حرام نيست ، الّا كه در آن مذكور است . و اين در هيچ مذهب مأخوذ نيست ؛ يعنى : مذهب شافعى و ابو حنيفه . « 2 »
و سيوم - گفتهاند : جميع محرمات در وي داخل است ، زيرا كه آن حيوانرا كه بكشند ، بعد از كشتن بايذ او را توقيفى بوذ . و هر حيوان كه بعد از كشتن او را توقيفى نبوذ ، آن ميت بوذ . پس آن در آيت داخل است . « 3 »
چهارم - گفتهاند : در استثنا داخل است . و اين وجهى نيكو است . « 4 »
پنجم - گفتهاند : اين در جواب ايشان منزل شذ كه از محرمات كه در آيت
هامش
( 1 ) - تبيان 4 / 303 : و قيل ان ما عداه حرم فيها بعد بالمدينه و السورة مكية
صافى 1 / 553 : بههمين مضمون آورده و ضعف اين قول را متذكر شده است .
قرطبى 7 / 115 و 116 نيز به همين قول اشاره دارد .
ممكن است مصنف رحمه الله اين قول را از اين مطلب اخذ كرده باشند كه :
« كان من آخر ما نزل عليه ( ص ) سورة المائدة ، نسخت ما قبلها و لم ينسخها شيئ » مجمع البيان 4 / 231 و مراد از آيه سورهء مائده ، آيه 3 است .
( 2 ) - تفسير فخر 13 / 221 - 222 ، بيضاوى 1 / 325 .
( 3 ) - تفسير فخر 13 / 219 .
( 4 ) - تبيان 4 / 304 ، كشاف 2 / 75 .