أَوْ أَتَتْكُمُ السَّاعَةُ :
يا قيامت شما را دريابذ ، آن قيامت كه در آن زنده شويذ و از گورها بيرون آييذ ،
أَ غَيْرَ اللَّهِ تَدْعُونَ :
خذايان خوذ را ؛ يعنى : بتانرا بخوانيذ ، تا عذاب خذاي - تعالى - از شما دفع كنند ،
إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ :
اگر راست مىگوييذ كه بتان خذايانند .
و جزاء شرط ، مضمر است . و تقديرش چنين است : « فادعوها » .
پس فرموذ :
بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ :
« بل » صواب را بوذ ؛ يعنى : بدفع عذاب ، بتانرا مخوانيذ كه بتان بر هيچ چيز قدرت ندارند . خذايرا بخوانيذ كه بر دفع عذاب ، او قادر است .
و اين اشارت ، از آن جهت مىفرمايذ كه چون ايشانرا شدتى و مضرتى پيش آمذي ، خذايرا - تبارك و تعالى - يا ذكردندي و بخواندندي .
دليل از قران شنو :
« وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ » .
« 1 »
و قوله :
هامش
( 1 ) - زمر / 8 .