« إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْئَرُونَ » .
« 1 »
و قوله :
« وَ إِذا غَشِيَهُمْ مَوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللَّهَ » .
« 2 »
و امثال و نظاير اين در قران بسيار است .
فَيَكْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَيْهِ :
تا آن عذاب كه خذا را به آن مىخوانيذ ، از شما بردارذ . و در عرف گويند :
خذا را مىخوانم تا آنگاه كه مرا بيامرزذ . و خذا را مىخوانم ، تا آنگاه كه فلان كار بر من آسان گردانذ .
إِنْ شاءَ ؛
يعنى : اگر علم وى محيط بوذه است بآنك آن عذاب در دنيا منع فرمايذ ، زيرا كه در آخرت كشف عذاب ايشانرا خواهذ بوذ .
وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِكُونَ :
« ماء » مصدر است . چون چنين بوذ ، معنى چنان باشد كه : شرك خوذ را فراموش مىكنند . « 3 »
و گفتهاند : اعراض مىكنند از وى ، چون اعراض فراموش كنندگان . « 4 »
ما تُشْرِكُونَ :
آنچه شريك گرفتهايد او را در خذاييى ، با خذاء - تعالى .
هامش
( 1 ) - نحل / 53 . در اصل نسخه : « تجأوون »
( 2 ) - لقمان / 32 .
( 3 ) - مجمع البيان 4 / 464
( 4 ) - مجمع البيان 4 / 464 ، تبيان 4 / 135 .