جوابى ديگر : [ 20 - ر ] از آن جهت ، « وجه النهار » فرموذ كه اوّل روز است و اشرف اوست . « 1 »
وَ لا تُؤْمِنُوا إِلَّا لِمَنْ تَبِعَ دِينَكُمْ ؛
يعنى : يهود خيبر ، يهود مدينه را گفتند : « 2 » تصديق مكنيذ و ايمان مياريذ ، الّا كسى را كه متابعت شما كند در جهوذي ، و در وقت اداى نماز موافقت قبله شما كند . چون معنى برين سياق باشذ ، لام
« لِمَنْ تَبِعَ دِينَكُمْ »
زيادت بوذ ، چنانك لام
« رَدِفَ لَكُمْ » .
« 3 »
قُلْ إِنَّ الْهُدى هُدَى اللَّهِ ؛
يعنى : توفيق ، توفيق خذاست . و بيان ، بيان او .
جمله مفسران برآنند كه آن اعتراضى است كه در ميان فاعل و مفعول افتاذه است . و تقديرش چنان بوذ كه
« و لا تؤمنوا أن يؤتى احد مثل ما اوتيتم او يحاجوكم عند ربكم الا لمن تبع دينكم »
يعنى : ايمان مياوريذ اگر نبوت بيكى دهند ، الا بآنكس كه متابعت توريت كند . « 4 »
و نزد مصنف آنست كه آنجا كه فرموذ
« لِمَنْ تَبِعَ دِينَكُمْ » ،
سخن تمام است .
پس سخن مستانف كرد و فرموذ :
هامش
( 1 ) - طبرى 6 / 509 .
( 2 ) - تبيان 2 / 500 .
( 3 ) - نمل / 72 . طبرى 6 / 511 .
( 4 ) - طبرى 6 / 512 ، تبيان 2 / 500 .