و مىافكنديت [ چيزى را ] كه شما را به وى علم نيست در دهانهاتان ،
وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ
و مىپنداشتيت آن را خورد « 1 » و آن به نزد خداى تعالى كلان « 2 » ، و گمان مىبرديت كه و بال آن اندكى است و آن به نزد خداى تعالى فراوان « 3 » . ( 15 )
وَ لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ ما يَكُونُ لَنا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهذا سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ
چرا چون شنيديتش نگفتيت كه نرسد ما را كه برانيم اين سخن بر زفان ، شگفت است اين سخن و بزرگ است اين بهتان . ( 16 )
يَعِظُكُمُ اللَّهُ أَنْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَداً إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
پند مىدهدتان خداى تعالى تا به مثل اين سخن بيش بازنگرديت ، اگر مسلمانيت . ( 17 )
وَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ
و پيدا مىكند خداى تعالى مر شما را احكام شريعت ،
وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ
و خداى تعالى داناست و با حكمت . ( 18 )
إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا
آنان كه دوست دارند كه آشكارا شود سخن زشت در مؤمنان ،
لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
مر ايشان راست عذاب دردگين در اين جهان و در آن جهان ؛
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
و خداى تعالى مىداند و شما نمىدانيت كه كيانند ، كه اين حال را دوستدارندگانند . ( 19 )
وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ
و گر نه فضل خداى تعالى بودى بر شما و رحمت وى ،
وَ أَنَّ اللَّهَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ
و آنك خداوند را عز و جل بر كمال است رأفت و
هامش
( 1 ) - ن : خرد .
( 2 ) - ن : فراوان .
( 3 ) - در « ن » : تمام عبارت بين شمارههاى « 2 » و « 3 » از قلم كاتب ساقط شده است .