آن ذكر و توحيد من فروگذاشتيت ،
وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ
و شما از ايشان مىخنديديت . ( 110 )
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ
من جزا دادمشان بر شكيبايى رهايى و به مراد رسايى . ( 111 )
قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ
گويد چند درنگ كرديت در زمين از عدد سالهاى روزگار . ( 112 )
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعادِّينَ
گويند درنگ كرديم روزى يا بعض روزى بپرس از شناسندگان شمار . ( 113 )
قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
گويد درنگ نكرديت مگر اندكى اگر مىدانيت اى كفّار . ( 114 )
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً
ا گمان برديت كه به بازى آفريده شديت ،
وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ
و شما به جزاى ما بازگردانيده نشويت . ( 115 )
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ
بزرگ است خداى تعالى ، پادشاه بسزا ،
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ
نه خداى مگر وى مر خلق را
رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ
آفريدگار عرش با قدر باعلا .
( 116 )
وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ
و هر كه با خداى تعالى جز خداى را خداى خواند ،
لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ
و آن چيزى است كه بر وى اقامتى حجّتى نتواند ،
فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ
شمار وى به نزد خداى وى است جزاى به سزاى وى [ وى ] داند ؛
إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ
هرآينه نرهند كافران ،
وَ قُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
و بگو يا محمد اى پروردگار من بيامرز ما را و ببخشاى بر ما و تويى بهترين بخشايندگان . ( 118 - 117 )