حَتَّى إِذا فَتَحْنا عَلَيْهِمْ باباً ذا عَذابٍ شَدِيدٍ إِذا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ
تا چون گشاديم بر ايشان درى با عذاب سخت [ فراوان ] ، ماندند در وى عاجز و نوميد و حيران . ( 77 )
وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ
و وى است آن خداى كه بيافريد مر شما را گوشها و چشمها و دلها
قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
اندك شكر مىآريت بر اين حاصلها .
( 78 )
وَ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ
و وى است آن خداى كه بيافريدتان در زمين ، و به جزاى وى بازگردانيده شويت روز بازپسين . ( 79 )
وَ هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ
و وى است آنك « 1 » زياند و ميراند ،
وَ لَهُ اخْتِلافُ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ
و شب و روز را وى گرداند ،
أَ فَلا تَعْقِلُونَ
ا نمىشناسيت كه اين همه وى داند و وى تواند . ( 80 )
بَلْ قالُوا مِثْلَ ما قالَ الْأَوَّلُونَ
بلك مىگويند مثل آنچه « 2 » گفتند پيشينيان . ( 81 )
قالُوا أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ
گفتند آيا چون مرديم و خاك ريزيده و استخوان پوسيده گشتيم ا ماييم بازبرانگيختگان . ( 82 )
لَقَدْ وُعِدْنا نَحْنُ وَ آباؤُنا هذا مِنْ قَبْلُ إِنْ هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ
ترسانيدند ما را و پدران ما را از اين « 3 » پيش از اين و نيست اين مگر افسانههاى پيشينيان . ( 83 )
قُلْ لِمَنِ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيها إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
بگو يا محمد مر كراست زمين و آنك در وى است اگر مىدانيت بگوييت . ( 84 )
سَيَقُولُونَ لِلَّهِ قُلْ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ
هرآينه بگويند [ كه ] مر خداى راست بگوى پس چرا پند نمىگيريت . ( 85 )
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ
بگو يا محمد كيست
هامش
( 1 ) - ن : آن كه .
( 2 ) - ن و ت : آنك .
( 3 ) - ت : از اين سخن .