رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ
اى پروردگار من ببخش مرا ، فرزند شايستهء پارسا . ( 100 )
فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ
مژده داديمش به پسر بردبار ، و داديمش و برآمد روزگار . ( 101 )
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ
چون رسيد بدان حال كه با وى دوان شد ، و گويند رسيده شد ، و قلم بر وى روان شد .
قالَ يا بُنَيَّ إِنِّي أَرى فِي الْمَنامِ
گفت اى پسرك باب ، من چنين ديدم در خواب ؛
أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ ما ذا تَرى
كه من بسمل كنمت « 1 » به فرمان خداى ، بنگر تا چيست راى .
قالَ يا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ
گفت اى پدرم بكن هر چه هستت « 2 » فرمان ،
سَتَجِدُنِي إِنْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ
هرآينه بيابيم ان شاء اللّه از صابران . ( 102 )
فَلَمَّا أَسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ
چون هر دو گردن دادند ، و دل مر پيش رفتن فرمان را نهادند « 3 » ، و بخوابانيدش بر كرانهء جبهت ، و كارد بر حلقش نهاد به مسارعت . ( 103 )
وَ نادَيْناهُ أَنْ يا إِبْراهِيمُ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيا
ندا كرديمش يا ابراهيم
راست كردى خوابتان را « 4 » ، و پيش رفتى فرمان را ،
إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
ما همچنين جزا دهيم محسنان را . ( 104 - 105 )
إِنَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِينُ
اين است آزمايشى پيدا . ( 106 )
وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ
و فدا داديمش به بسمل عظيم كه چهل سال در بهشت كرده بود چرا . ( 107 )
وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ
و باقى مانديم ثنا و حمد وى ، بر آيندگان از بعد وى . ( 108 )
سَلامٌ عَلى إِبْراهِيمَ
درود بر ابراهيم خليل الرّحمن . ( 109 )
كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
همچنين دهيم جزاى محسنان . ( 110 )
إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
وى بود از بندگان خاص ما از مؤمنان . ( 111 )
هامش
( 1 ) - ن : مىكنمت .
( 2 ) - ن : هست .
( 3 ) - ن : بنهادند .
( 4 ) - ن : خواب را .