وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ
اللّه آن خداى است كه بادها فرستد ،
فَتُثِيرُ سَحاباً
پس آن بادها ابرها برانگيزاند « 1 »
فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ
پس برانيم آن ابر را به بيابان مرده ،
فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها
زنده كنيم به وى زمين را بعد آنك مرده گشته « 2 » ؛
كَذلِكَ النُّشُورُ
همچنين بود زنده كردن مردگان ، بدان جهان . ( 9 )
مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً
هر كه عزّت خواست ، عزّت همه مر خداوند راست ؛
إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ
به آسمان برآيد گفتار نيك
وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ
و به آسمان بر آرد خداى تعالى كردار نيك
وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ
و آنها كه دستان كنند با مؤمنان ، به در آوردن شبهتها بر ايشان ؛
لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ
مر ايشان راست عذاب سخت به آخرت ،
وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ
و مكر آنها ناچيز شود به عاقبت . ( 10 )
وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ
و اللّه آن خداى است كه بيافريد اصلتان را از خاك
ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ
باز نسل وى را « 3 » از آب پشت ناپاك ؛
ثُمَّ جَعَلَكُمْ أَزْواجاً
باز جفتان گردانيدتان ،
وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ
و بار نگيرد ماده [ اى ] و بار ننهند مگر به علم وى بدان .
وَ ما يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ
و پيدا [ كرده ] نشود مقدارى عمرى خداوند عمرى ،
وَ لا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتابٍ
و كم كرد [ ه ] نشود از عمر وى به گذشتن بعضى ؛ الّا در لوح است بيان آن
إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ
و آن است بر خداى تعالى آسان . ( 11 )
وَ ما يَسْتَوِي الْبَحْرانِ
و برابر نيايد دو دريا
هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُهُ
كه اين يكى خوش و بمزه و گواران شراب وى ،
وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ
و آن ديگرى طلخ و شور آب وى .
وَ مِنْ كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْماً طَرِيًّا
و از هر يكى مىخوريت گوشت تازه و
هامش
( 1 ) - ن و ت : برانگيزد .
( 2 ) - ن و ت : كرده .
( 3 ) - ن : و را .