فَأَعْرَضُوا
روى از شكر بگردانيدند ،
فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ
فرستاديم برايشان سيل آن وادى يا آن بند . و گويند عرم [ نام ] آن موشان بود كه به دندانهاى آهنين آن بند را سوراخ كردند و بدان سيل هلاك كرديم آن بوستانهاى ايشان « 1 »
وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ
و بدل كردهييم « 2 » آنها را به دو رويه بوستانها بديگر سان ؛
ذَواتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ
همه با بر « 3 » ، ليكن به لون ديگر : درخت اراك ، طلخ « 4 » ميوهء خارناك ؛
وَ أَثْلٍ
[ و ] درخت گز و گويند درخت خار ،
وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ
و چيزى اندك از درخت نبق ناخوش خوار . ( 16 )
ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا
آن جزايى بود كه به نسپاسى ايشان داديم ايشان را ،
وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ
و جزا ندهيم به زوال نعمت مگر نسپاسان را . ( 17 )
وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها قُرىً ظاهِرَةً
و كرديم ميان ايشان و ميان ديههاى مبارك يعنى ولايت شام و مسجد اقصى ، ديههاى نزديك پيدا ،
وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ
و بر يك اندازه كرديم آن را « 5 » مسافتها ؛
سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ
و گفتيم مىرويت در اينها شبها و روزها در امان ، از تشنگى و گرسنگى و دزدان . ( 18 )
فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا
گفتند اى پروردگار ما دور كن مسافت اسفار ما تا دلهاى ما بگشايد ، و مالهاى ما بفزايد ،
وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
ستم كردند بر تنهاى خود بدين اختيار بد .
فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ
ايشان را داستانهاى ديگران كرديم ،
وَ مَزَّقْناهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ
و در هر شهرىشان درپراكنديم ؛
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
اندرين دلالتهاست مر هر مؤمنى كامل را كه در همه محنتها صابر است ، و
هامش
( 1 ) - ن : شان .
( 2 ) - ن و ت : كرديم .
( 3 ) - اصل : برابر .
( 4 ) - ن : تلخ .
( 5 ) - ن : آنها را .