اهل اسلام ؛ برابراند « 1 » در وى باشندگان ، و از جاى ديگر آيندگان
وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ
و هر كه خواهد كه در وى شرك آرد به حقّ حق ، يا ستمى كند بر خلق ؛
نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ
بچشانيمش به يقين ، عذاب دردگين . ( 25 )
وَ إِذْ بَوَّأْنا لِإِبْراهِيمَ مَكانَ الْبَيْتِ
و ياد كن يا محمد چون دستگه داديم « 2 » مر ابراهيم را ، تا برآورد اين خانهء عظيم را ؛
أَنْ لا تُشْرِكْ بِي شَيْئاً
و گفتيمش كه با من شريك مگوى چيزى را از خلقان
وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْقائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ
و پاك دار خانهء مرا از بهر طايفان ، و قايمان ، و راكعان ، و ساجدان . ( 26 )
وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ
و ندا كن به حج در ميان آدميان ،
يَأْتُوكَ رِجالًا
تا آيند به تو پياده روان ؛
وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ
و سواران بر هر اشترى باريك ميان ؛
يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ
مىآيند رنجور ، از هر راه دور . ( 27 )
لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ
تا حاضر شوند در جايهاى با منفعت در عمره و حجّه ،
وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُوماتٍ
و ياد كنند نام خداى تعالى را در روزهاى معلوم يعنى دههء ذىالحجّه .
عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ
بر آنچه « 3 » روزى كردشان ، از بىزفانان چهارپايان ؛ يعنى شتران ، و گاوان ، و گوسفندان « 4 » ؛
فَكُلُوا مِنْها
شما از وى بخوريت ،
وَ أَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقِيرَ
و بيچارهء درويش را بخورانيت . ( 28 )
ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ
باز بگزارند [ ا ] حج را با پراشيدگى « 5 » و كراشيدگى خويش ،
وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ
و وفا كنند [ ا ] نذرهاى خويش در مواقف شرع باشندگى « 6 »
هامش
( 1 ) - ن : برابر .
( 2 ) - ضبط اصل : دست كه داديم - ن : دستگه - ت : دستگاه .
( 3 ) - ن : آنج .
( 4 ) - ن و ت : گوسبندان .
( 5 ) - ت : تراشيدكى - ن : مانند متن است .
( 6 ) - ت : باشيدگى - ن : مانند متن است .