مردمان را « 1 » ، و بگرفت از ايشان آن دلوى كه چهل تن بايستى بركشيدن « 2 » آن را ، و تنها بركشيد از بهر آن زنان را .
ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ
باز روى بياورد سوى سايهء ديوار ، و گويند به سوى « 3 » درخت سايه دار ؛
فَقالَ رَبِّ
و گفت اى خداوندم ،
إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ
من بدانچه « 4 » فرستى به من از روزى حاجتمندم .
و قيل يعنى با آنچه « 5 » فرستادهاى از هر خير و انعام ، اكنون حاجتمندم به طعام . ( 24 )
فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي عَلَى اسْتِحْياءٍ
رفتند و بازآمد يكى از ايشان يعنى صفورا ، راه مىرفت و بسته به آستين رو را .
قالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ
گفت پدرم مىخواندت ،
لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ ما سَقَيْتَ لَنا
تا مكافات آن آب كه دادىمان برساندت ؛
فَلَمَّا جاءَهُ وَ قَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قالَ لا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
و چون آمد به دو و كرد قصهء خويش بر وى بيان ، گفت مترس چه رستى از گروه ظالمان . ( 25 )
قالَتْ إِحْداهُما يا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ
گفت يكى از اين دو دختر اى پدرم بگيرش به اجارت « 6 » ، چه بهترين كسى كه به اجارت گيرى كسى بايد « 7 » كه با قوّت بود و با امانت . ( 26 )
قالَ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُنْكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَيَّ هاتَيْنِ
گفت « 8 » مىخواهم كه به زنى دهم ترا يكى از اين دخترانم ،
عَلى أَنْ تَأْجُرَنِي ثَمانِيَ حِجَجٍ
بدانك « 9 » هشت سال به عقد اجارت بدارى گوسفندانم « 10 »
فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْراً فَمِنْ عِنْدِكَ
اگر تمام كنى
هامش
( 1 ) - ن و ت : آن مردمان را .
( 2 ) - ن : بايستندى مر بر كشيدن .
( 3 ) - ن و ت : سايه .
( 4 ) - ن : بدانج .
( 5 ) - ن : آنج .
( 6 ) - اصل : اجارت ، كه از دو نسخهء ديگر اصلاح شد .
( 7 ) - ن : بود .
( 8 ) - ن : گفت من .
( 9 ) - ن : بر آنك - ت : مانند متن است .
( 10 ) - ن : گوسبندانم - ت : گوسپندانم .