يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ
ياد كنيت آن روز را كه بخوانيم هر قوم را به امام ايشان ، يعنى به رسول ايشان ، و گويند به كتاب ايشان ، و گويند به صاحب مذهب ايشان ، و گويند به عالم [ ايّام ] ايشان ، و گويند به امام ايشان ، و گويند به حال و مقام ايشان .
فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا
هر كه را نامه به دست راست دهند ، آنها نامهء خويش به آسانى برخوانند ، و از ثواب عمل ايشان به قدر پوستك شكاف دانهء خرما كم نكنند . ( 71 )
وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلًا
و هر كه در اين جهان نابيناست از ديدن آيات وحدانيّت ، وى در آن جهان نابيناتر از ديدن كرامت ، و گمشوندهتر از راه جنّت . ( 72 )
وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ
و نمىخواهند مشركان ، مگر كه بگردانندت از رسانيدن قرآن ،
لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَهُ
تا دروغسازى بر ما جز آن .
وَ إِذاً لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا
و اگر چنين كرديى گرفتنديت « 1 » از دوستان . ( 73 )
وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا
و اگرنه آن بودى كه ما نگه داشتيمت بر نگهداشت قرآن ، خواستيتى « 2 » گرايستن اندكى به ايشان . ( 74 )
إِذاً لَأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ
اگر چنين كرديتى بچشانيديمتى دو چند عذاب ديگران ، در اين جهان و در آن جهان ؛
ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً
باز نيافتى خويش « 3 » را نصرت كنندهاى ، و عذاب ما را بازدارندهاى . ( 75 )
وَ إِنْ كادُوا لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ الْأَرْضِ لِيُخْرِجُوكَ مِنْها
و نمىخواستند مگر كه بشتابانندت ، و از اين شهر بيرون فرستندت ؛
وَ إِذاً لا يَلْبَثُونَ خِلافَكَ إِلَّا قَلِيلًا
و اگر چنين كردندى ، در اينجا سپس تو جز مدت اندك نماندندى . ( 76 )
هامش
( 1 ) - ت : گرفتندىات - ن : مانند متن است .
( 2 ) - ن : خواستتى - ت : خواستى .
( 3 ) - ن : خويشتن .