زيانكاران ، و خاكساران ، و نگوساران « 1 » . ( 109 )
ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هاجَرُوا مِنْ بَعْدِ ما فُتِنُوا ثُمَّ جاهَدُوا وَ صَبَرُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ
باز بدانك پروردگار تو مر آنها را كه به مدينه هجرت كردند ؛ از بعد آنك كافران مكه ايشان را عقوبت كردند ، باز با مشركان محاربت كردند ، و بر احكام خداوند ثبات و مداومت كردند ، پروردگار « 2 » تو بعد از اين همه آمرزنده و بخشاينده است بر ايشان با آنك بسيار خيانت « 3 » كردند .
( 110 )
يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ تُجادِلُ عَنْ نَفْسِها
آن روز كه آيد هر تنى مىآرد حجّت خويش ، و نبيند « 4 » در آن هيچ منفعت خويش
وَ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ
و جزاى هر تنى بدانچه « 5 » كرد تمام داده شود « 6 » ،
وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
و بر كسى ستم نرود . ( 111 )
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا
و پيدا كرد خداى تعالى داستانى ،
قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً
شهرى را كه بودند اهل وى در آرامى و در امانى ، « 7 »
يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ
مىآمد به وى روزى وى به فراخى و آسانى ، از هر مكانى « 8 » .
فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ
نسپاسى كردند نعمتهاى خداى تعالى را ، و ناشناسى نمودند منّتهاى خداى تعالى را
فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ
خداى تعالىشان گرسنگى چشانيد ، و لباس ترس و پشيمانى « 9 » پوشانيد ؛ بدان بدى كه مىكردند ، و بدان تباهى كه به جاى مىآوردند . ( 112 )
هامش
( 1 ) - ن و ت : نگونساران .
( 2 ) - اصل : بر پروردگار .
( 3 ) - ن : جنايت .
( 4 ) - اصل :
نبينند .
( 5 ) - ن : بدانج .
( 6 ) - ن : مىشود .
( 7 ) - اصل : به فراخى و آسانى ، كه از دو نسخهء ديگر اصلاح شد .
( 8 ) - اصل : هر مكان .
( 9 ) - ن و ت : لباس بيمشان .