به خداى تعالى اندخس از شرّ شيطان ، كه رانده شده است به لعنت و خذلان . ( 98 )
إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
وى آن است كه دست نيست وى را بدانها كه گرويدند ، و بر پروردگار خويش توكل مىكنند . ( 99 )
إِنَّما سُلْطانُهُ عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ
سلطانيّت وى بر آنهاست كه خويشتن را آن وى مىدارند ،
وَ الَّذِينَ هُمْ بِهِ مُشْرِكُونَ
و آنها كه ايشان به سبب وى به خداى تعالى شرك مىآرند . ( 100 )
وَ إِذا بَدَّلْنا آيَةً مَكانَ آيَةٍ
و چون بدل كنيم آيتى را به آيتى به نسخ اول
وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما يُنَزِّلُ
و خداى تعالى داناتر به آن « 1 » منزل ؛
قالُوا إِنَّما أَنْتَ مُفْتَرٍ
گويند اين دروغى است كه تو مىسازى ،
بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ
بلك « 2 » بيشترين ايشان بر جهلاند و فسوس و بازى . ( 101 )
قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ
بگوى كه آوردش جبرئيل پاك از پروردگار تو ، از بهر راستى و درستى كار تو ؛
لِيُثَبِّتَ الَّذِينَ آمَنُوا
تا استوار گرداند مؤمنان را ،
وَ هُدىً وَ بُشْرى لِلْمُسْلِمِينَ
و هدايت و بشارت بود مر مسلمانان را . ( 102 )
وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّما يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ
و مىدانم « 3 » كه ايشان مىگويند كه محمد را تعليم مىكند يكى آدمى ، يعنى حبر يا يسار غلامان حضرمى
لِسانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ
زفان آنك به وى نسبت مىكند فارسى « 4 » است و اعجمى ، و اين قرآن به زفان تازى است به افصحى و محكمى . ( 103 )
هامش
( 1 ) - ن : بدان .
( 2 ) - ن : بل كه .
( 3 ) - ت : مىدانيم - ن : مانند متن است .
( 4 ) - ن و ت : پارسى .